يادواره

    آينده هميشه حالِ حال رو مي گيره.
    دم رو در ياب.

مصيبت هاي من = x

x= R

اميدهاي من =y
               y>-1 ,y<1

مبدا: خاك
نام: انسان
مكان اقامت: زمين
زمان اقامت: 0 تا 150 سال
مقصد: خاك

    ز مادر آمدم بي قيد و آزاد
    رها از هر غمي شاداب و دلشاد  
    نه شد باور كه آزادم نه بي قيد
    چرا چون بند نافم بود مازاد

    آنقدر زلال بودي كه حتي نقشي از لبانم به ميان نگذاشتي!!!

     من آن رند گنه كارم و آن رند نظرباز                 مزن طعنه ز ديدار رخ آن مه طناز
      ميان مي و معشوق ز من سجده چه خواهي   كه سجاده بود باده و تكبير من آواز
      ز بس توبه بكردم عرق شرم بريزم                  ز چه اي زاهد واعظ به من طعنه زني باز
      گناه دگران بر تو نباشد مكنم عيب                 چه خوش نكته بيان كرد به ما حافظ شيراز
      به ما پير طريقت ره عشاق بياموخت               به هنگام طرب خرقه پشمينه بينداز
      نظري گر بكند يار به ما نكته يقين دان              گشايد غم ما را به هزاران ره اعجاز

    هر چه اندر سبب عشقت
             جوييدم
                          نيافتم
    راستي كدام عاقلي گفته بود؟
        جوينده يابنده است!

    اندك تاملي در رمز ماندگاري افراد كردم:
به اين نتيجه رسيدم كه رمز ماندگاري لا اقل در سخن ، بيان اشتراكات نوع بشر است
فارغ از علاقات و تعلقاتش تنها بعنوان يك انسان
حافظ ماند و خواهد ماند ،
حافظ ، حافظ نيست عين انسانيت است زيرا سخن از وجدان نوع بشر گفت
پس بيا بدنبال اشتراكات باشيم .........

درس های نا خوانده       

مشقهای ننوشته

امیدهای نارسیده

رویاهای نادیده

محبت های فراموش شده

خنده های لوس شده

آری این چنین است ای برادر

هرکه افسار زبان بر دل سپرد

جز دعای اهل عالم او نبرد

هرکه گفتش تابع عقلش بشد

لاجرم در یاد انسان ها بمرد